Pierwsze koparko-ładowarki składały się z podstawowej jednostki traktorowej z łopatą ładunkową (znaną również jako ładowarka czołowa), do której dołączona była prosta tylna jednostka koparkowa. Koła z tyłu były większe i miały grubszy profil niż koła przednie. W tym czasie nie było jednak ani podpór hydraulicznych, ani komfortowych kabin kierowcy z elektronicznym sterowaniem maszyny, a wydajność była również poważnie ograniczona.

Technologia i parametry koparko-ładowarek

koparko-ładowarki CASEDopiero wraz z rozwojem wydajnych silników wysokoprężnych i odpowiednich systemów napędowych wzrosła wydajność koparko-ładowarki. Z czasem te bardzo proste maszyny zostały rozwinięte w kompaktowe maszyny uniwersalne, które zastąpiły szereg pojedynczych maszyn na budowie. Pierwsza koparko-ładowarka („Major Loader”) została zbudowana w 1953 roku przez Josepha Cyrila Bamforda (JCB). W 1961 r. zaprezentowano JCB 3. Na tej podstawie opracowano różne nowe modele z ostatnich 40 lat (m.in. koparko-ładowarki CASE). W zależności od modelu spektrum mocy koparko-ładowarki wynosi od 50 do 90 kW, a masa robocza od 7,0 do 12,0 t. Łyżka załadowcza z przodu ma pojemność od 0,8 do 1,5 m³, koparka z tyłu może pomieścić do 0,5 m³. Wysokość wysypu waha się między 2,70 a 2,80 m. Wysięgnik tylny ma zasięg do 6,5 m. Koparko-ładowarka może być napędzana hydrodynamicznie lub hydrostatycznie. Napęd hydrodynamiczny wykorzystuje przemiennik momentu obrotowego i przekładnię PowerShift.

Aby poprawić trakcję, maszyny te mają napęd na wszystkie koła i osiągają maksymalną prędkość do 20 km/h. Przednia oś maszyn ze sztywną ramą służy jako układ kierowniczy i jest zamontowana na łożysku wahadłowym. Koparko-ładowarki z napędem przegubowym lub na wszystkie koła stanowią szczególną formę. Tylna oś jest wyposażona w blokadę mechanizmu różnicowego.